Πόσο εύκολα θα ήταν όλα, αν δεν γνωρίζαμε όσα γνωρίζουμε. Αν δεν είχαμε διαβάσει όσα διαβάσαμε. Αν δεν είχαμε περάσει τα χρόνια που περάσαμε μέσα σε αυτόν τον χώρο.

Θα μπορούσαμε τότε να χαρούμε. Θα μπορούσαμε να πανηγυρίσουμε την άνοδο ενός πραγματικά σοσιαλιστικού κόμματος με εθνικιστικό πρόσημο. Θα ήμασταν ίσως οι πρώτοι που θα γιορτάζαμε μια τέτοια εξέλιξη, όπως αρμόζει σε κάθε Εθνικιστή όταν βλέπει τις ιδέες του να αποκτούν πολιτική δύναμη.
Όμως γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε τον τρόπο με τον οποίο ο παγκόσμιος δυνάστης επηρεάζει και κατευθύνει τον ρου της πολιτικής ιστορίας. Γνωρίζουμε πως το σύστημα δεν αντιμετωπίζει πάντοτε τους αντιπάλους του μετωπικά. Πολύ συχνά τους απορροφά, τους περιορίζει, τους μετατρέπει σε ελεγχόμενες βαλβίδες εκτόνωσης και, όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, τους στερεί τη δυνατότητα να αποτελέσουν πραγματική απειλή. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό;

Να δημιουργηθεί ένας «γίγαντας» με γυάλινα πόδια.

Ένας χώρος που θα παρουσιάζεται ως ο μεγάλος εχθρός του συστήματος. Θα συγκεντρώνει την οργή, την αγανάκτηση και τις ελπίδες εκατομμυρίων ανθρώπων. Θα υψώνει εθνικιστικά λάβαρα, θα χρησιμοποιεί σκληρή ρητορική και θα εμφανίζεται ως η τελευταία μεγάλη δύναμη απέναντι στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. 
Μόνο που, στην πρώτη πραγματικά κρίσιμη δοκιμασία, τα γυάλινα πόδια θα θρυμματιστούν. Γιατί άλλο πράγμα είναι η διαμαρτυρία και άλλο η ρήξη (άλλο ο εχθρός και άλλο ο αντίπαλος). Άλλο είναι να καταγγέλλεις το σύστημα και άλλο να αμφισβητείς πραγματικά τις βάσεις του. Άλλο είναι ο εθνικισμός ως εκλογική ρητορική και άλλο ένας συνεκτικός, ανεξάρτητος και πραγματικά ριζοσπαστικός Εθνικισμός.

Το σύστημα, άλλωστε, έχει μελετήσει την κοινωνική μηχανική για δεκαετίες. Και γνωρίζει πολύ καλά πώς να δημιουργεί εργοστάσια παρασκευής προδομένων πατριωτών.


Ο κατά φαντασία εχθρός του συστήματος που μας παρουσιάζουν αυτόν τον καιρό έχει όνομα: AfD. Το κόμμα που παρουσιάζεται ως η "μεγάλη ακροδεξιά απειλή". Το κόμμα που χαρακτηρίζεται από τους αντιπάλους του ως ακραίο και από τους υποστηρικτές του ως αντισυστημικό.

Κι όμως, όσο περισσότερο εξετάζει κανείς την ουσία και όχι τη βιτρίνα, τόσο περισσότερες αντιφάσεις εμφανίζονται.

Πολύ ακροδεξιό για τα πρωτοσέλιδα, αλλά καθόλου ριζοσπαστικό εκεί όπου πραγματικά μετράει. Με μεγάλες φανφάρες, αλλά ελάχιστη ουσία. Με ανθρώπους και θέσεις που σε αρκετά ζητήματα βρίσκονται σε πλήρη αντίφαση με την εικόνα που επιχειρεί να καλλιεργήσει. Ομοφυλόφιλοι, αλλά κατά τα άλλα υπέρ της πυρηνικής οικογένειας. Φυλετιστική ρητορική, αλλά χωρίς να αποφεύγονται οι αντιφάσεις που δημιουργεί η ίδια η πραγματικότητα του χώρου τους. Κατά της αμερικανικής παρέμβασης, αλλά ταυτόχρονα πρόθυμο στην Ρωσική... γενικά αλλεργική στην πάγια εθνικιστική θέση υπέρ της Ευρώπης των εθνών! Εθνική κυριαρχία στα λόγια, αλλά αδυναμία να διατυπωθεί ένα πραγματικά ανεξάρτητο ευρωπαϊκό όραμα.

Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Ένας πραγματικά ανεξάρτητος Εθνικισμός δεν μπορεί να είναι ούτε αμερικανικό παράρτημα ούτε ρωσικό παράρτημα ούτε δορυφόρος οποιασδήποτε ξένης δύναμης.

Δεν αγωνίζεται για να αντικαταστήσει έναν προστάτη με έναν άλλον. Αγωνίζεται για την ανεξαρτησία.

Για την Ευρώπη των Εθνών.

Για μια Ευρώπη που δεν θα υπακούει ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στη Μόσχα, αλλά θα χαράζει τον δικό της δρόμο και θα υπερασπίζεται τα δικά της συμφέροντα. Γι’ αυτό και δεν μας αρκεί η εικόνα. Δεν μας αρκούν οι εκλογικές νίκες ούτε τα ποσοστά τους. Δεν μας αρκούν τα συνθήματα. Δεν μας αρκεί η σκληρή γλώσσα όταν αυτή δεν μετουσιώνεται σε μαχητική πράξη.

Γιατί έχουμε δει ξανά και ξανά πολιτικές δυνάμεις ή πρόσωπα μεσίες να εμφανίζονται ως «η τελευταία ελπίδα», να συγκεντρώνουν πάνω τους τις προσδοκίες ενός ολόκληρου χώρου και, όταν φτάνει η ώρα της πραγματικής δοκιμασίας, να αποδεικνύονται πολύ λιγότερο επικίνδυνες για το σύστημα απ’ όσο διαφημίζονταν.

Και τότε απογοητεύονται οι υγιείς πατριώτες.

Εκείνοι που, παρά την ανελέητη συστημική προπαγάνδα που υφίστανται από το νηπιαγωγείο και εντεύθεν, εξακολουθούν να αναζητούν κάτι πραγματικό. Κάτι που να υπερβαίνει τα προεκλογικά συνθήματα, τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις και την ελεγχόμενη αγανάκτηση.

Γιατί αυτός είναι ο ρόλος μιας βαλβίδας εκτόνωσης. Να συγκεντρώνει την κοινωνική οργή. Να δίνει στον απογοητευμένο πολίτη την αίσθηση ότι αντιστέκεται.  Να του προσφέρει έναν «εχθρό» στον οποίο μπορεί να διοχετεύσει την αγανάκτησή του.

Και ταυτόχρονα να λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι σε κάθε πραγματικά ριζοσπαστικό, μαχητικό και ανεξάρτητο Εθνικισμό που θα μπορούσε να αμφισβητήσει πραγματικά το υπάρχον οικοδόμημα. Αυτός είναι ο λόγος που δεν πανηγυρίζουμε απλώς επειδή ένα κόμμα χρησιμοποιεί εθνικιστική ρητορική. Δεν πανηγυρίζουμε επειδή κάποιοι αυτοαποκαλούνται «αντισυστημικοί». Κοιτάμε τι κάνουν όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων. Κοιτάμε ποιους συμβιβασμούς αποδέχονται. Κοιτάμε ποια όρια δεν τολμούν να ξεπεράσουν. Κοιτάμε ποιοι είναι οι πραγματικοί τους στόχοι και ποιο είναι το γεωπολιτικό τους όραμα.

Γιατί ο πραγματικός Εθνικισμός δεν μετριέται από το πόσο δυνατά φωνάζει.

Μετριέται από το πόσο ανεξάρτητος είναι.

Και κάπου εδώ αρχίζουν να φαίνονται τα σκοινιά του μαριονετίστα .

Ο ψεύτικος εχθρός που τοποθέτησαν στο κέντρο της σκηνής, τον φώτισαν με όλα τα φώτα και μας υπέδειξαν ως τη μεγάλη απειλή, αρχίζει να αποκαλύπτει τα όριά του.

Και όσο περισσότερο κοιτάμε πίσω από τη σκηνή, τόσο πιο καθαρά φαίνεται η κατασκευή.

Ίσως τελικά ο μεγαλύτερος «εχθρός του συστήματος» να είναι ακριβώς εκείνος που το σύστημα μπορεί να αντέξει.

Ίσως η μεγαλύτερη «αντισυστημική» δύναμη να είναι εκείνη που μπορεί να απορροφήσει τη λαϊκή οργή χωρίς ποτέ να απειλήσει πραγματικά τις βαθύτερες ισορροπίες.

Τα σκοινιά, όμως, φαίνονται.

Τότε βλέπεις πως δεν είναι γίγαντας.

Είναι σκηνικό.

Αν βαρέθηκες να παίζεις στο έργο, γίνε Αυτόνομος Εθνικιστής και φτύσε την προπαγάνδα τους!

Μέχρι την τελική Νίκη!