Τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβει ο κόσμος ότι η μόνη λογική λύση είναι ο εθνικισμός; 
Σε λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες εξήντα χιλιάδες εισβολείς από την υποσαχάρια Αφρική πέρασαν μαζικά τα σύνορα της ισπανικής Θέουτα. Παραβίασαν ωμά και προκλητικά εκείνα τα σύνορα που κάποιοι εξακολουθούν να αποκαλούν «χαρακιές στο σώμα του πλανήτη», «ανθρώπινα κατασκευάσματα» και άλλες ιδεοληπτικές φαντασιοπληξίες. 
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι αμείλικτη: τα σύνορα είναι η υλική έκφραση της εθνικής κυριαρχίας.
Ο δήμαρχος της Θέουτα, αντιμέτωπος με την κατάρρευση κάθε ελέγχου, ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από την αριστερή κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ. Την ίδια κυβέρνηση που μέχρι χθες διακήρυσσε ότι «όλοι είναι καλοδεχούμενοι». Και ιδού η τραγική ειρωνεία: αυτή η κυβέρνηση αναγκάζεται τώρα να αναπτύξει στρατεύματα – όχι όμως στα σύνορα, όπως απαιτεί η στοιχειώδης λογική και η πάγια θέση των εθνικιστών, αλλά στο εσωτερικό της χώρας, για να απωθήσει όσους έχουν ήδη εισέλθει. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η ανάπτυξη δεν έχει καν ξεκινήσει. Γιατί άραγε; Επειδή η ιδεολογία της ανοιχτής κοινωνίας και της διάλυσης των εθνών αδυνατεί να υπερασπιστεί οτιδήποτε συγκεκριμένο. Εδώ ακριβώς επιβεβαιώνεται το αιώνιο ρητό: κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν. Η πρόληψη είναι πράξη εθνικής ευθύνης. Η θεραπεία, όταν φτάνει μετά την κατάρρευση, είναι απλώς διαχείριση της ήττας.

Ας αναλογιστούμε τι θα είχε συμβεί αν στη θέση της κυβέρνησης Σάντσεθ βρισκόταν μια πραγματικά εθνική πολιτική δύναμη, όπως οι συναγωνιστές του Núcleo Nacional. Θα υπήρχαν σύνορα φυλασσόμενα. Θα υπήρχε εθνική κυριαρχία σε ισχύ. Θα υπήρχε στρατηγική αυτάρκεια σε τρόφιμα, ενέργεια και αμυντική βιομηχανία. Αυτά δεν αποτελούν «εξτρεμισμό». Αποτελούν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις επιβίωσης κάθε έθνους. Και είναι ακριβώς οι ίδιες θέσεις που υπερασπίζονται οι εθνικιστές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα γεγονότα της Θέουτα θα αποτελέσουν, όπως πάντα, αφορμή για ατέρμονες τηλεοπτικές συζητήσεις, για προσωρινά ημίμετρα και για ηθικολογίες περί «ανθρωπισμού» χωρίς κανένα όριο. Το ουσιώδες ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: πόσες ακόμη τέτοιες κρίσεις πρέπει να υποστούν οι ευρωπαϊκοί λαοί μέχρι να γίνει κατανοητό ότι η μόνη συνεπής, η μόνη ρεαλιστική και η μόνη ηθική λύση είναι η αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας;



Η προστασία των συνόρων δεν είναι μίσος. Είναι η πρώτη υποχρέωση κάθε υπεύθυνης πολιτικής. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι απομονωτισμός. Είναι η ικανότητα ενός λαού να αποφασίζει ο ίδιος για το ποιος ανήκει στην πολιτική και φυλετική του κοινότητα και υπό ποιους όρους. Η δημογραφική και κοινωνική συνοχή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση για να υπάρχει αύριο. Η ιστορία δεν συγχωρεί τους λαούς που αρνούνται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Για την Ευρώπη των Εθνών
Εθνικισμός τώρα